พฤหัสบดี 16 มีนาคม 1944

คิตตี้ที่รัก

    ขณะนี้อากาศวิเศษแท้ๆจนบรรยายไม่ถูก ฉันกำลังจะขึ้นไปห้องเพดานเดี๋ยวนี้ละ

    ฉันรู้แล้วว่าทำไมฉันกระวนกระวายมากกว่าปีเตอร์ ทั้งนี้เพราะเขามีห้องเป็นสัดเป็นส่วนของตัวเองที่จะทำงาน จะฝัน จะคิดและจะนอน ส่วนฉันสิ ต้องอยู่ร่วมห้องกับคนอื่น ฉันเดินพล่านจากมุมนี้ไปมุมนั้น แทบว่าจะไม่ได้ใช้เวลาอยู่ใน"ห้องคู่"เลย ฉันอยากมีห้องอิสระเป็นส่วนตัวของตัวเอง คงจะอยู่พักผ่อนสงบสบายเป็นส่วนตัว นี่ไม่รู้จะอยู่ที่ไหน ต้องหนีขึ้นไปห้องเพดานเสมอ คิตตี้จ๋า ฉันเอาเธอไปด้วย และก็ได้เป็นตัวของตัวเองอยู่ครู่หนึ่งประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น ไม่อยากคร่ำครวญอะไร ฉันต้องกล้าและอดทน ขอบคุณสวรรค์ที่ไม่มีใครล่วงรู้ความลับในใจของฉัน รู้สึกแต่ว่า กับแม่นั้นฉันใจเย็นขึ้น และไม่เคล้าเคลียพ่อเหมือนก่อน ฉันไม่ได้บอกอะไรมาร์กอทเลย ปิดทุกสิ่งเงียบ ฉันยังจะต้องรักษาอาการกิริยาภายนอกไว้ ไม่มีใครล่วงรู้ว่าสงครามยังดำเนินไปในใจฉันไม่หยุดยั้ง เป็นสงครามระหว่างความปรารถนาและสามัญสำนึก สามัญสำนึกยังเป็นฝ่ายชนะเรื่อยมา อยากรู้จังว่า ในที่สุด ความปรารถนาจะมีชัยชนะหรือเปล่า บางครั้งฉันกลัวว่าสามัญสำนึกจะพ่ายแพ้ แต่บางทีฉันก็อยากให้เป็นเช่นนั้น!

    แสนจะอึดอัดที่ไม่ได้พูดเรื่องนี้กับปีเตอร์ แต่เขาจะต้องเป็นผู้เริ่มต้นก่อนถึงจะถูก มีอะไรมากมายที่ฉันอยากพูดอยากทำมันอยู่ในความฝันของฉัน รู้สึกทรมานนักที่เวลาแต่ละวันผ่านไป---ผ่านไป แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงจัง! คิตตี้จ๋า แอนน์นี่จะเป็นคนบ้าแท้ๆ แต่ฉันก็มีชีวิตอยู่ในเวลาที่บ้า ภายใต้สถานการณ์ที่บ้ากว่า

    แต่ยังไงก็ยังดีที่อย่างน้อยฉันสามารถเขียนระบายความคิดความรู้สึกและความลับคับอกลงในสมุดบันทึกได้ ไม่เช่นนั้นแล้วฉันคงอกแตกตายเป็นแน่ ฉันอยากรู้นักว่าปีเตอร์จะคิดอย่างไรในเรื่องเหล่านี้ หวังว่าสักวันหนึ่งคงจะมีโอกาสพูดกัน เขาคงจะเดาออกเกี่ยวกับตัวฉันที่แท้จริง เพราะเขาจะรักแอนน์ตามที่เขาเห็นแอนน์แสดงออกมานั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้แน่

    ปีเตอร์เป็นคนรักความเงียบสงบ ส่วนฉันแสดงออกแต่ความเอะอะคึกคะนอง เขาจะรักฉันได้อย่างไร เป็นไปได้ไหมที่เขาจะเป็นคนแรกและคนเดียวที่สามารถมองทะลุเจาะเกราะหุ้มฉันไว้ จะใช้เวลานานไหมหนอที่เขาจะเข้าถึงแก่นแท้ของฉัน มีคำกล่าวปรำปราอย่างหนึ่งว่า ความรักมักจะเกิดจากความสงสารแล้วทั้งสองก็จะจูงมือกันเดินไป กรณีของฉันจะเป็นเช่นนั้นหรือเปล่าหนอ เพราะฉันมักรู้สึกสงสารเขาเช่นเดียวกับที่สงสารตัวเอง

    ฉันไม่รู้จะเริ่มต้นเรื่องนี้อย่างไรจริงๆนะ ส่วนเขานั้นจะเริ่มก่อนได้หรือ เพราะเขาไม่กล้าและพูดไม่เก่ง ครั้นฉันจะพูดก่อนก็ไม่เหมาะ ทั้งพูดยากและลำบาก เพราะเป็นเรื่องเขิน กระดาก ฉันอยากเขียนจดหมายถึงเขาเหลือเกินเพื่อเขาจะได้เข้าใจความในอกของฉันที่ฉันไม่กล้าพูด แต่มันก็ออกจะยังไงๆชอบกล ฉันทำไม่ได้อีกนั่นแหละ

แอนน์